Αναδρομή Απο Το 1970 Έως Το 2000

Η δεκαετία του 1970
Η περίοδος 1970-1980 υπήρξε δημιουργική και ανανεωτική. Με επικεφαλής στη διοίκηση τον «πατέρα» του Συλλόγου Άγγελο Χριστοφορίδη, το νεοφερμένο από την Αθήνα προπονητή Πάρη Χασεκίογλου και τους άλλους προπονητές Γιάννη Καζινιέρη και Θεμιστοκλή Τζούμα συντελείται οργανωμένη δουλειά που συμβάλλει στην επιτυχή πορεία των 60 περίπου κολυμβητών.
 
Το 1978 ιδρύθηκε, με σκοπό την ενίσχυση του τμήματος, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων των κολυμβητών, ο οποίος μέχρι και σήμερα έχει διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στην πορεία του τμήματος.
 
Η δεκαετία 1980 
Η ομάδα τη δεκαετία αυτή έδειξε τρία διαφορετικά πρόσωπα. Τα τρία πρώτα χρόνια μολονότι δεν είχε να επιδείξει σημαντικές επιτυχίες οργανώνεται και δημιουργεί πολύ καλή υποδομή. Την τριετία αυτή ξεχωρίζει η μορφή του Επαμεινώντα Κούση στην εφορία του τμήματος και του επικεφαλής προπονητή Σεραφείμ Αλεξίου. Ο αριθμός των αθλητών σε όλα τα επίπεδα ξεπερνά του 300. Το 1982 έρχονται τα πρώτα μετάλλια στους Πανελλήνιους Αγώνες με το Νίκο Βενετόπουλο, τη Νανά Βασιλάκη και τον Στέλιο Μπινόπουλο.
 
 
Από το 1984 και μετά η ομάδα σημειώνει αλματώδη εξέλιξη. Επικεφαλής προπονητής παραμένει ο Αλεξίου με την προσθήκη συνεργατών. Σταδιακά την εφορία αποκτά ο Ε. Κούσης και ο Παπαγεωργιάδης ενώ το 1986 αναλαμβάνει ο Βίκτωρας Παπαθανασίου με πολύ σημαντικό έργο. Το τμήμα με πολύ καλή οργάνωση και προγραμματισμό οδηγείται σε πολύ σημαντικές διακρίσεις, πανελλήνιες επιδόσεις και συμμετοχές αθλητών στην εθνική ομάδα. Η Βάϊα Μαργαρίτου το 1984 κατακτά την πρώτη πανελλήνια νίκη μετά από πολλά χρόνια στα 400μ. ελεύθερο. Συμμετοχή στηνεθνική ομάδα έχουμε από την Χαρούλα Μαργαρίτου, τον Μιχάλη Μαουσίδη και τον Γιάννη Καππαδόπουλο. Ο Μιχάλης Μαουσίδης καταρρίπτει το πανελλήνιο ρεκόρ στα 50μ ελεύθερο. Τα αποτελέσματα στα πανελλήνια πρωταθλήματα είναι εντυπωσιακά, το 1984 η ομάδα συγκεντρώνει 67 βαθμούς ενώ το 1986 εκτινάσσεται στους 184 με 6 μετάλλια.
 
Από το 1987 και μετά επικεφαλής προπονητής είναι ο Δημήτρης Λούπος  με συνεργάτη τον Τάσο Τσικάρη και έφορο τον Βίκτωρα Παπαθανασίου. Η ομάδα βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. Το 1988 κατακτά το Πρωτάθλημα στην κατηγορία εφήβων-νεανίδων με 136 βαθμούς, που είναι και η πιο σημαντική ομαδική διάκριση μέχρι σήμερα. Επιπλέον, κατακτά περίπου 20 μετάλλια σε όλες τις κατηγορίες. Το 1989 έχουμε την καλύτερη εμφάνιση σε επίπεδο ανδρών-γυναικών με τον Μιχάλη Μαουσίδη και τη Γιούλη Μπεζεργιάννη με τρία μετάλλια.
 
Διχόνοιες και προστριβές όμως που σημειώθηκαν στο τέλος της δεκαετίας πήραν απρόσμενες διαστάσεις με αποτέλεσμα να φέρουν σε διάλυση την ομάδα. Η διοίκηση του ΓΣ Ηρακλής παίρνει τη σκληρή αλλά σωτήρια απόφαση να επανιδρύσει το τμήμα.
 
Η δεκαετία του 1990 
Το Σεπτέμβριο του 1990 ανέλαβε εκ νέου προπονητής ο Σεραφείμ Αλεξίου βρίσκοντας μια ομάδα διαλυμένη, με ελάχιστους αθλητές, προσπαθώντας να την ανασυγκροτήσει χωρίς όμως σημαντικά αποτελέσματα. Η πιο αξιόλογη επίδοση ήταν αυτή της Μαρίας Ράμμου με την κατάληψη της 6ηςθέσης.
 
Σταδιακά και με το βάρος να πέφτει στις υποδομές σημειώθηκε αύξηση των αθλητών της ομάδας. Αξιοσημείωτη είναι η 2η και 3η θέση του Δήμου Θεοχαρίδη στα 50 και 100μ ελεύθερο. Τα επόμενα δυο χρόνια η δουλειά στις υποδομές φέρνει αποτελέσματα, συγκεκριμένα το 1993 η ομάδα συγκεντρώνει 79 βαθμούς με 4 μετάλλια και ένα χρόνο αργότερα 91 βαθμούς.
 
Στις επόμενες τρεις χρονιές 1995 έως και 1997, η ομάδα παρουσιάζει κάμψη στην συγκομιδή μεταλλίων και βαθμών. Με δυο νέους προπονητές επικεφαλής, τους Γιώργο Χουζούρη και Μιχάλη Μαουσίδη ο Ηρακλής γίνεται ξανά ανταγωνιστικός συγκεντρώνοντας 40 βαθμούς στα πρωταθλήματα.
 
 
Το 1999 αναλαμβάνει και πάλι την αρχηγία των προπονητών ο Δημήτρης Λούπος και την εφορία του τμήματος ο Δημήτρης Θερμός. Οι βαθμοί διπλασιάζονται, τα παιδιά από τις μικρές κατηγορίεςφέρνουν 8 μετάλλια και η Ειρήνη Σηφάκη καταρρίπτει το πανελλήνιο ρεκόρ στα 50 πεταλούδα, κατακτώντας παράλληλα και την 1η θέση στα 100 πεταλούδα στο πανελλήνιο πρωτάθλημα.